tijden komen en tijden gaan...

Raar dat mensen stilletjes aan je voorbij lijken te glippen als jij in de veronderstelling bent dat je ze keihard nodig hebt..

hoe komt dat toch..ik weet t niet, heb er lang over nagedacht maar ik kan niet echt tot een conclusie komen..(het is ook niet echt een regel, maar soms komt t wel s voor..)..ja veel speculaties zoals gewoonlijk, maar op een gegeven moment hou ik maar weer op met speculeren anders maak ik mezelf kierewiet..

Een ding kan ik er wel over zeggen. Het voelt voor mij een beetje als een paradox, een schijnbare tegenstelling zo de literatuur lessen mij geleerd hebben: Ik was altijd in de veronderstelling dat in, ja ik kan toch wel zeggen, barre tijden mensen dichter naar elkaar toe zouden groeien ze er voor elkaar zouden zijn en elkaar zouden kunnen steunen..het tegendeel lijkt steeds meer waar te kunnen zijn: - of zie ik het nou helemaal verkeerd - de eilandjes van mensen om mij heen lijken steeds verder van mijn eiland weg te drijven.

Dat is een tegenstelling..het schijnbare moet ik nog door de zinnen heen leren lezen..maar ik heb goede hoop dat dat nog wel zal komen..misschien leert dit hele gebeuren mij wel aan blikverruiming te doen en verder te kijken dan alleen de dichtstbijzijnde eilandjes..