Zomaar een moment

Heb je ook wel eens zo’n moment? Zo een dat je eigenlijk verlangt naar een lieve lange knuffel van iemand, maar dat je juist het tegenovergestelde laat merken door ‘over-blij’ te doen?

Heb je ook wel eens zo’n moment? Zo een dat je het liefst dicht tegen iemand aan op de bank zou willen wegkruipen, maar dat je je juist afsluit van de personen om je heen?

Zucht. Soms is het zo moeilijk om zwak te zijn: meestal mag je niet zwak zijn, omdat je nog dingen af moet maken, of omdat je nog sociaal wenselijk en representatief voor de dag moet komen. En als je dan eindelijk een inkak-moment mag hebben, dan lijkt het wel of je niet meer weet hoe het moet, of dat je de sleutel van het laatje met inkak-materiaal kwijt bent. Toch blijft die kwetsbare persoon zachtjes aan je hart kloppen, zachtjes vraagt hij om je aandacht: hij heeft het nodig om gekend te worden, hij heeft het nodig om bevestigd te worden, hij heeft het nodig om positieve woorden te horen en hij heeft het nodig om dicht tegen iemand aan op de bank te kunnen kruipen.

Ik hoop dat we allemaal de moed zullen houden om af en toe eens te luisteren naar de persoon in ons die anderen nodig heeft. En ik hoop dat het ons lukt om niet altijd de persoon te willen zijn die er voor anderen is...