'het leven'
is de grootste paradox die ik ken..
- weemoedig terug denken aan iets..maakt je verdrietig maar laat je ook zien hoe mooi het leven kan zijn..
- in de stromende regen alleen naar huis fietsen met een mp3-speler in je hoofd..kan je alleen laten voelen maar het kan ook een moment zijn van intens voelen, ervaren..weten dat je leeft..
- gek worden van frustratie omdat je zo verlangt naar iemand die door omstandigheden buiten bereik lijkt. En toch... het verlangen alleen al geeft je al een beetje hoop..wat moest je immers zonder diegene...
- verlangen naar echte liefde van God en mensen in een woestijnperiode, je lijkt totaal droog hebt het gevoel dat je het niet red, stoppen lijkt een optie maar is het niet. maar schijn bedriegt, je red het wel ookal lijkt het van niet..net optijd vind je ergens, het lijkt onmogelijk, een heldere bron met fris water die jou verkwikt en doet opleven.
het liefst zou je blijven, maar je moet weer verder de woestijn in opzoek naar nieuwe bronnen op andere plaatsen, opzoek naar die zeldzame, kostbare onwaarschijnlijk heden die het leven leefbaar maken..
~ wie zoekt zal vinden~
zoek maar, durf maar, ga maar die woestijn in, het komt goed, je zal vinden..misschien denk je nu wel dat je het nooit gaat redden, maar dat is juist het leuke van een paradox..op het eerste gezicht lijkt het niet te kunnen..maar als je goed kijkt zie je dat het toch kan.
kijk goed en je zult zien dat het leven mooi is, een geschenk is en waardevol is..zeker als je dat leven leeft met God..Hij die het leven zelf is..dan gaat je leven pas leven..(hmm God weet ook wat een paradox is: ik moet eerst sterven voordat ik kan leven... ... ...)